مجموعه آلبوم ترانه‌های بنان

279 نمایش

banan-zarrin-panjeh

مجموعه آلبوم ترانه‌های بنان
ترانه‌های بنان
شماره سی دی: [۳۲۵]
تاریخ انتشار: [۰۹/۰۹/۱۳۹۱]

مجموعه‌ای از آوازها و تصنیف‌های غلامحسین بنان با ارکستر زرین‌پنجه

آهنگساز: نصرالله زرین‌پنجه

خواننده: غلامحسین بنان

(۶ سی‌دی)

۱- پرتو عشق ۲- گریه‌ی شمع ۳- رقص مستانه ۴- گلشن دل ۵- جویبار ۶- افسون سخن

بنان در۱۲۹۰ در تهران به دنیا آمد. او ابتدا نزد مادرش به نواختن اُرگ پرداخت و وقتی نی‌داوود به استعداد و علاقه‌اش پی‌برد اولین دروس آواز را در یازده‌سالگی با او کار کرد. حسینعلی ملّاح درباره‌ی ویژگی‌های آواز بنان می‌نویسد: «… صدای بنان طبق تقسیمات صوتیِ فرنگی‌ها باریتون [بود که] موسیقیدان‌های ایرانی به آن راست‌کوک می‌گویند. جنس یا کیفیت و یا به قول فرنگی‌ها تَمبرِ (timbre) صدای بنان سخت زیبا و دلنشین بود. در استفاده از تحریرها و غلت‌ها پیرو سبْکِ ادیب خوانساری بود و مانند او اگر ضرورتِ ردیف‌خوانی ایجاب نمی‌کرد ترجیح می‌داد مثلاً مخالفِ سه‌گاه را در محدوده‌ی صوتی خود بخواند یعنی در ناحیه‌ای که رژیستر (register) صدای او آن را مطبوع می‌دانست. بنان نخستین خواننده‌ای است که در آواز ایرانی از صدای فوسه یا صوت ساختگی استفاده کرده و به پاره‌ای از هجاها ارتعاش خاص داده و برخی از سیلاب‌ها را با نوآنس و حالتی که اهلِ موسیقی به آن کرشندو (crescendo) می‌گویند ادا کرده است (از نوآنسِ ضعیف به قوی رفتن را کرشندو می‌نامند). بهترین نمونه آوازِ دیلمان اوست که این ویژگی در آن به روشنی احساس می‌شود. بنان برخلاف ادیب خوانساری برای شعری که همراه آواز می‌خواند ارزشی معادل لحن قائل بود و به همین سبب می‌کوشید: ۱. شعری را برگزیند که متناسبِ فضای لحنیِ دستگاه موسیقی باشد ۲. شعر دلنشین و فصیح و بلیغ و زیبا باشد و واژه‌های ثقیل و مهجور و نامأنوس در آن به کار نرفته باشند ۳. معنای شعر بر او پوشیده نباشد ۴. کلام فدای تحریرها و غلت‌های لحنی نشود… بر اینها باید ذوق و استعداد و گوشِ موسیقی و دقتِ نظر و آگاهی از ردیف و همچنین زنگ صدای بنان را نیز افزود…».

آثار روان و دلنشین زرّین‌پنجه حکایت از ذوق سرشار و هنرِ او در ملودی‌پردازی دارد. نصرالله زرّین‌پنجه به سال ۱۲۸۵ شمسی در تهران پا به عرصه‌‌ی وجود نهاد. از کودکی با صدای خوشش مناجات می‌خواند و با نی‌لبک آهنگ‌هایی را می‌نواخت. عشق به موسیقی او را به مدرسه‌ی نظام کشاند. ابتدا نوازندگیِ بوگْل (یک ساز بادی برنجی)، بعد ترومپت و پس از چندی آلتو برنجی را فرا گرفت و سپس در ارکستر نوعی بالالایکا می‌نواخت. زرّین‌پنجه در مدرسه‌ی نظام به‌خوبی با نت آشنا شد و قطعات زیادی از موسیقی فرنگی را نواخت. به سبب علاقه اش به تار به کلاس میرزاربیع (برادر درویش‌خان) رفت. او بعدها مدتی نزد مرتضی نی‌داوود، یحیی زرپنجه و علی‌اکبر شهنازی مشقِ تار کرد. زرّین‌پنجه از سال ۱۳۲۲ همکاری خود را با رادیو آغاز، و علاوه بر نوازندگی تار در ارکستر شماره‌ی یک، رهبر ارکستر سازهای ایرانی رادیو شد. او با تکنیک نوازندگی سه‌تار، عود و رُباب هم آشنایی کامل داشت و اولین کسی است که ساز رُباب را وارد ارکسترهای ایرانی کرد. زرّین‌پنجه با نوشتن هارمونی‌های ساده، با حداقل ترکیب سازها، ارکسترهای خوش‌صدایی را هدایت می‌کرد. زیبایی نغمه‌پردازیِ او در مقدمه‌ها و جوابِ فواصلِ ابیات موجب ماندنی شدنِ آثارش در ذهن و ضمیر شنوندگان گردید. آهنگ‌هایش، در عین تازگی، حکایت از پیوند عمیق سازنده‌اش با سنت‌های موسیقایی نسل‌های گذشته دارد. بنان هم با صدای مخملین خود جلوه‌ای دیگر به آثار فاخر زرّین‌پنجه بخشید.


شاپ فيلم 20